Darbenin Gizli Emirleri!

Dönemin Genelkurmay 2. Baþkaný Çevik Bir tarafýndan hazýrlanan 6 Mayýs 1997 tarihli “Batý Harekat Konsepti” baþlýklý gizli belgede “irtica” ile mücadele adý altýnda yapýlmasý gerekenler anlatýlýyor.

[Devamý]

Abdülhamid hakkýnda bilinen 10 yanlýþ

Zaman gazetesi yazarý Mustafa Armaðan gazetesinin Pazar ekinde Sultan Abdülhamid hakkýnda yanlýþ bilinen 10 þeyi sýraladý. Ýþte onlar:

[Devamý]

Ýþte infaz timlerinin lideri!

Silopi ve Cizre'de yapýlan kazýlardan sonra Ergenekon soruþturmasý kapsamýnda gözaltýna alýnan 8 kiþiden bazýlarý bölgede "Sarý Levent" olarak bilinen...

[Devamý]

Kategoriler

Haber

Türkiye

Bilgi

Dünya

Ergenekon

Evrim

Koþe Yazýlarý

Roportaj

Kitap

En Çok Okunan Yazýlar

-Abd'den ithal Ýnternet Hurafesi

-Adnan Menderesin Asýlmasý-Video

-Sözde soykýrýma iðrenç klip !

Sayaç

Ýrtica geliyor naralarý soygun planý mýydý?

Ahmet Altan / Taraf

Darbeler ve alçaklýklar

Ben bütün askerî darbelerin alçakça olduðuna inanýrým.
Toplumun kendilerine bambaþka amaçlarla emanet ettiði silahlarý o topluma karþý çevirip kendi çýkarlarý ve iktidarlarý için kullananlar, yaptýklarý alçaklýðý ve iþledikleri suçu saklayabilmek için elbette kendilerine müttefikler ararlar.
O müttefiklerle birlikte darbenin zeminini hazýrlarlar.
Biz bugün 28 Þubat’ýn gizli belgelerini yayýnlýyoruz.
Medyanýn nasýl kullanýldýðýný, toplumun nasýl kandýrýldýðýný bu belgelerle göreceksiniz.
O korkunç dönemi yaþayanlar, hemen her gece televizyonlarda siyahlar giymiþ, sarýklý, külahlý bir kalabalýðý gördüklerini hatýrlarlar.
Ertesi gün gazeteler o “siyahlýlarýn” resimlerini yayýmlardý.
Kendilerine Aczmendi denilen yaklaþýk yüz kiþilik bir grup þehir þehir dolaþýrdý.
Bütün ülkede “irtica” yayýlýyormuþ havasý estirilirdi.
Þimdi bu belgeleri okuduðunuzda, medyanýn o Aczmendi grubunu askerlerin talimatýyla gösterdiðini göreceksiniz.
Talimat çok açýk:
“Aczmendiler gündemde tutulacak.”
Ayný talimatýn bir sonraki cümlesi de þöyle:
“Üfürükçüler de gündemde tutulacak.”
Daha geçenlerde “captagon” imal etmekten tutuklanan biri o dönemler “üfürükçü” kadrosundan gelmiþti televizyonlara.
Ayinler yönetiyor, kadýnlara tuhaf þeyler yapýyor ve bütün bunlar “bilinmeyen” biri tarafýndan kameralara kaydedilip yayýnlanýyordu.
Ýki üfürükçü, yüz Aczmendi ve “iþbirlikçi” bir medya ile biz 28 Þubat’a geldik.
Medya öylesine sefil bir haldeydi ki “andýçlarla” kendi meslektaþlarýnýn bile hayatlarýna kastetti.
Birçok gazeteci o andýç yüzünden iþini kaybetti.
Akýn Birdal silahlý saldýrýya uðradý.
Birkaç general iktidar olacak diye insanlarýn gelecekleri tehlikeye atýldý.
Bu belgeler bize generallerin “insanlarý” kullanmak için sýnýr tanýmadýðýný da anlatýyor.
Subay eþi olan öðretmenlerin “kurslarý, okullarý” denetlemesi de verilen talimatlar arasýnda.
Öðretmenlik gibi bir mesleði “ajanlýða” çevirme emri veriliyor.
Ajan olmayý kabul eden bir öðretmenin ruhunun nasýl çürüyeceði, bu çürümenin onun okuttuðu genç kuþaklara nasýl yansýyacaðý umurlarýnda bile deðil.
Onlar topluma bir “irtica” tablosu göstermeyi amaçlýyorlardý.
Böyle bir tabloyu da gösterdiler.
28 Þubat’ýn bu toplum için hâlâ önemini korumasýnýn en önemli nedeni, bu “irtica” oyununu oynamak isteyen general türünün varlýðýný bugün de sürdürmesi.
Darbe hazýrladýðý anlaþýlan Ergenekon sanýðý bir generalin “lahikalarýný” da yayýnladýk biz.
“28 Þubat gerekirse bin yýl sürecek” diyen eski bir genelkurmay baþkanýnýn bu sözleri, o “tür” generallerin iktidara nasýl doyamadýðýný da ortaya koyuyor zaten.
Hiç unutmayýn.
“Ýrticayý önlemek için” darbe yaptýklarýný söyleyen bu generallerin döneminde Türkiye Cumhuriyeti tarihinin en büyük banka soygunlarý gerçekleþti.
Askerlerle anlaþanlarýn kendi bankalarýný soymalarýna, halkýn paralarýný zimmetlerine geçirmelerine izin verildi.
“Ýrtica geliyor” naralarýnýn ardýnda nasýl bir “soygun planý” olduðunu biz daha sonra öðrendik.
Darbeye yardým eden gazete patronlarýnýn nasýl zengin edildiðini daha sonra gördük.
“Ýrtica” lafýyla oluþturulan sis bombalarýnýn dumanlarý ardýnda soygun planlarý vardý.
Bu ülkeyi, bu halký silah zoruyla soydular.
28 Þubat generallerinin hiç biri, kendi iktidarlarýnda nasýl o kadar çok banka soygunu gerçekleþtiðini açýklamadýlar.
O konuya deðinmediler bile.
“Biz postmodern darbe yaptýk” diye bir de böbürlendiler.
Darbe yapmak alçakça bir iþtir.
Ama daha önemlisi darbe yapmak, darbe planlamak aðýr bir suçtur.
Bu generaller, bu ülkede darbecilerin asla yargýlanmayacaðýna böylesine emin olduklarý için bu kadar yüzsüzce iþlere bulaþýp, böylesine utanmazca demeçler verebildiler.
Daha iki yýl önce ordu, halkýn oylarýyla iktidara gelmiþ hükümete “muhtýra” vererek suç iþledi.
Hiçbir general yargýlandý mý?
Hayýr.
Generallerin, kendilerini “halkýn iradesinden ve hukuktan” daha yukarda sanmalarýndaki yanýlgý artýk oradan kaldýrýlmalý.
Generallerin aklýndan bu “müdahale” fikrini çýkartýp atmalý.
Orduyu, ait olduðu yere, kýþlasýna geri göndermeli.
Bunun için ilk bakýlacak ve düzeltilecek kurum medyadýr.
Çünkü darbeler “medyanýn” yardýmýyla yapýlýyor.
Ortamý, bu belgelerden de göreceðiniz gibi, ordunun talimatýyla medya hazýrlýyor.
“Ayýþýðý ve Sarýkýz” operasyonlarýnda, cumhurbaþkanlýðý seçiminde, türban meselesinde medya ayný oyunu gene oynadý.
Türkiye’nin deðiþtiðini fark edemediler.
Niye baþarýsýz olduklarýný hâlâ anlayamýyorlar, hâlâ ayný oyunlarý oynamaya çalýþýyorlar.
Bu belgeleri iyi okuyun.
Ve medyaya iyi bakýn.
“28 Þubat’ýn bin sene sürmesini” isteyenlerin neler yaptýklarýný anlayacaksýnýz.

28/2/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (1) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

'33 þehit haberi' nasýl Londra'dan geldi?

Yiðit Bulut / Vatan

Biraz sonra okuyacaðýnýz olayý daha önce BOTAÞ’ta o dönem görev yapan “üst düzey bir isimden” dinledim ve son olarak “okuduðum kitapta” bu detaylara deðinilince, “yazmaya” karar verdim!

Bana olayý “gün ýþýðý görmediði þekilde” aktaran kiþi, þu an “sektörde” çalýþtýðý için adýný yazmayacaðým. Petrol þirketlerinin baskýsý altýnda kalabilir. Ama size þunu söyleyeceðim; bana inanýyorsanýz; olay maalesef “tamamen doðru” ve Türkiye adýna “düþündürücü”.

Peki olay ne? Hangi kitapta bahsediliyor?

Ne yaþandýðýný “Hazar’ýn Kaný-Orta Asya’nýn Petrolle Yazýlan Tarihi” kitabýnda Yunus Þen de ele almýþ ve oldukça detaylý aktarmýþ. Konuyu “Yunus’un yazdýðý cümleler” ile size aktarýp, sonunda çok önemli bir detay ile bitireceðim...

Kitaptan alýntý ile olayý aktarýyorum; “...Bakü-Ceyhan boru hattýnýn Türkiye topraklarýndaki rotasýnda inceleme yapýlacaktý. Bunun için Batýlý þirketler, Azeri ve Türk petrolcülerinden 9 kiþilik bir ekip oluþturulmuþtu...Ýnceleme gezisi, boru hattýnýn birleþeceði Kerkük-Yumurtalýk hattýnýn Midyat’taki pompa istasyonundan baþlayacaktý... BOTAÞ ev sahibi olarak her þeyi planlamýþtý... Akþam saatlerinde herkes odasýna çekilmiþti. Saat 17:30 sýralarýnda BOTAÞ Genel Müdürü Mete Göknel’in kapýsý çalýndý. Kapýyý çalan BP temsilcisi Dave Weatherhead’ti... BP temsilcisi elinde bir faks tutuyordu, “biz Batman’a gidemiyoruz” dedi... Göknel, “neden, ne oldu” diye sordu. “Londra’dan bu faks gelmiþ. Buyurun, siz de bakýn. Bölgede çatýþma çýkmýþ, 33 asker ölmüþ”... Çatýþma haberi Göknel’i çok þaþýrttý. PKK ateþkes ilan ettiði için bölge çok sakindi. Hemen televizyonu açtý, böyle bir haber yoktu. Ankara’yý aradý, bilen yoktu. Anadolu Ajansý’nda’da yarým saat sonra dahi böyle bir bilgi yoktu...Türkiye’de medya kuruluþlarýnýn daha haberi olmadan, Ýngiltere’deki BP merkezi, PKK’nýn 33 askerimizi þehit ettiðini duymuþtu!! PKK’nýn rotasý ile petrolün rotasý aynýydý... Bakü-Ceyhan hattýnýn rotasý açýklandýktan sonra PKK’nýn eylemleri daha kuzeye kaydý. Hattýn rotasý üzerinde daha önce sakin olan yerlere PKK sýk sýk saldýrýlar düzenledi... PKK lideri Öcalan, Bekaa Vadisi’nde, bazý Yunan milletvekillerini kabul etmiþ ve onlara Bakü-Ceyhan boru hattýnýn haritasý üzerinde bazý yerleri gösterirken fotoðraflanmýþtý... PKK’nýn eylemleri artýnca, BP þirketi, Türkiye’de gün gün nerede, ne tür eylemin olduðunu gösteren haritalar hazýrladý ve bu haritalar petrol þirketlerinde elden ele dolaþtý...”

Evet, Yunus Þen’in yazdýklarý aynen böyle. Çok yerinde ve cesur tespitler, kendisini tebrik etmek istiyorum...

Þimdi bana anlatýlanlarý da ekleyelim ve soralým; Bakü-Ceyhan hattýnýn yani Azeri petrolünün “akýþýnýn” Türkiye üzerinden olmasýný engellemek isteyen Avrupa Birliði ve baþta Ýngiliz þirketleri, “bu haberi” nasýl herkesten önce duydular? Acaba “olay olmadan mý” istihbarat aldýlar! Tam “hat ile ilgili” karar gününde “PKK neden Elazýð-Bingöl karayolunu” kesti ve 33 askerimize bütün gücüyle saldýrdý? Karþýlýðýnda kimler, PKK’ya ne vaat etmiþti? Ve en önemlisi “PKK neden hep boru hattý boyunca” saldýrýlarýný arttýrdý? Sevgili dostlar, Türkiye “bu sorularý” çok ama çok düþünmeli! Ben cevaplarýný biliyorum ve “yazýlabileceðim kadar da açýk” yazdým! Bir saldýrýyý “olmadan” kim bilebilir!

23/2/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Aydýn Doðan'a Ýki Zor Soru

Doðan Grubu’nun sahiplerinin, yöneticilerinin, yazarlarýnýn çoðunun ortak feryatlarýndan canlarýnýn nasýl acýdýðý görülüyor.

Bu geliþmeleri “medyanýn cezalandýrýlmasý” olarak deðerlendiriyorlar.

Eðer izin verirse benim Aydýn Doðan’a iki sorum var.

Birincisi, sahip olduðu gazetelere ve televizyonlara gerçekten “medya” denilebilir mi yoksa onlar iktidar oyununda rol alan “siyasi organizmalar” mý?

Aydýn Doðan yýllardan beri medyanýn içinde, gazetecilik ölçülerine artýk vakýftýr.

367 rezaletinde, cumhurbaþkanlýðý seçiminde, türban olayýnda, ordunun 27 Nisan muhtýrasýnda Hürriyet gazetesi bir gazete gibi mi yoksa “gizli bir iktidarýn” aracý gibi mi davrandý?

Ergenekon çetesini, Aktütün skandalýný, Karamehmet’in Jandarmayla iliþkilerini “haber” saymayan bir medya yeryüzünde var mýdýr?

Gezdiði ülkelerde bu haberleri “haber” saymayan “medyaya” rastladý mý?

Gerçek haberleri saklayan, hukuk dýþý uygulamalarý sonuna kadar destekleyen yayýn organlarýna “medya” diyebilir miyiz?

Sadece yayýn yapmak “medya” olmaya yetiyorsa, internet sitesinden yayýn yapan Genelkurmay da “medya” tanýmýna girer mi?

Bunlar gazetecilikle ilgili sorular.

Bir de daha insani bir sorum var.

Aydýn Doðan’ýn bu son ceza nedeniyle acý çektiði açýkça anlaþýlýyor.

Sezebildiðim kadarýyla sadece öylesine büyük bir miktarý ödemek zorunda kalmaktan deðil bir de “vergi kaçakçýsý” ilan edilmekten acý çekiyor.

Haksýzlýða uðradýðýna inanýyor.

Benim sorum þu.

Haksýzlýða uðramanýn ne demek olduðunu þimdi anladýnýz mý?

Bu haksýzlýk karþýsýnda bütün gazetelerin sizi desteklemesini, size yardým etmesini istiyorsunuz.

Sizin gazeteleriniz haksýzlara yardým etti mi?

Yoksa insanlara haksýzlýk mý etti?

Bakýn dün gelen iki mektuptan kýsa iki alýntý yapacaðým.

Birincisi lise üçe giden bir Türk öðrenci.

Mealen diyor ki, “annem bir daha Kürtleri savunursan senin annen olmayacaðým diyor, Kürt meselesinden söz etmemi istemiyor.”

Ýkincisi bir Kürt gencinden.

“Annemle sohbet ettiðimde baþlýyor anlatmaya... Geçmiþte olup bitmiþleri bir bir anlatýyor... O anlattýkça bende bir öfke, bir sinir ortaya çýkýyor... Gerçekten burada anlatmaya baþlarsam belki inanmasý güç þeyler duyarsýnýz.”

Bir Türk, biri Kürt iki anne.

Ve, oðullarýný iki düþman gibi yetiþtiriyorlar.

Çocuklarýný böyle yetiþtirebilmeleri için ikisinin de çok acý çekmiþ olmasý gerekir.

Bu annelerin, bu çocuklarýn acý çekmesinde Doðan “medyasýnýn” hiç rolü olmadý mý?

Öylesine asker ve savaþ yanlýsý yayýnlar, bu ülkenin insanlarýnýn ruhsal dengelerinin bozulmasýna hiç katký yapmadý mý?

Bu ülkede düþmanlýklarý körükleyen, savaþý yücelten yayýnlarýn annelerle çocuklarý nasýl etkilediðini sanýyorsunuz?

Ölen onca Türk ve Kürt gencin hayatýný kaybetmesinde gazetelerin hiç mi vebali yok?

Bu ülkede insanlar haksýzlýklara uðruyor.

Siz haksýzlýða uðradýðýnýza inandýðýnýzda diðer gazetelerin yardýmýný istiyorsunuz.

Sesinizin duyulmasýný istiyorsunuz.

Üstelik sizin, sesinizin duyulmasýna yardým edecek onca yayýn organýnýz, onca yazarýnýz var.

Bunlara sahip olmayan insanlar haksýzlýða uðradýðýnda sizin gazeteleriniz ne yapýyor?

Okul kapýlarýndan döndürülen türbanlý kýzlarýn, yollardan çevrilip ellerinde taþ izi var diye tutuklanan Kürt çocuklarýnýn, hapislere atýlan solcularýn, haklarý verilmeyen Alevilerin, susturulmak istenen demokratlarýn neler hissetmiþ olduðunu þimdi fark edebiliyor musunuz?

Onlar da ayný isyaný hissetti.

Ve, onlarýn “medyasý” yoktu.

Aydýn Doðan’ýn bu son olayda bir haksýzlýða uðradýðýný sanýyorum, onun haksýzlýða uðradýðýna yüzde yüz emin olursak bu haksýzlýðýn ortaya çýkmasý için elimizden geleni yaparýz.

Umarým, Aydýn Doðan’ýn “medyasý” da bundan sonra haksýzlýk yapmak yerine haksýzlýða uðrayan insanlarý korumanýn daha “saygýdeðer” bir iþ olduðunu öðrenir.

21/2/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Abdülhamid hakkýnda bilinen 10 yanlýþ

1. Kýzýl Sultandý: Bu iddia, Albert Vandal adlý bir Fransýz yazar tarafýndan ortaya atýlmýþtý. Atýlýþ sebebi de, Abdülhamid'in Ermeni isyanlarýný bastýrtmýþ olmasýdýr. Baþta Ýngiltere ve Fransa olmak üzere Avrupa kamuoyunda Abdülhamid'in kan dökücü bir padiþah olduðu propagandasý baþlatýldý. Ýþte "Kýzýl", yani kan döken Sultan lakabý bu sýrada asýldý boynuna. Hadi Ermenilerin böyle demesini anladýk; iyi ama bir tekini bile idam ettirmemiþ olan Abdülhamid'e Jön Türkler neden "Kýzýl Sultan" dediler? 1915'te yüzbinlerce Ermeni'yi tehcir ettirecek olanlar, 25 yýl önce Ermeni propaganda ordusunun neferleri olmakta sakýnca görmemiþlerdi.

2. Meþrutiyet düþmanýydý: 93 Harbi'nde Osmanlý topraklarýnýn üçte biri kaybedilmiþti. Bu çapta bir toprak kaybý karþýsýnda meclisteki farklý milliyetlere mensup üyeler paniðe kapýlmýþ, her biri kendi milletinin topraklarýný kurtarma telaþýna düþmüþtü. Birleþtirici olacaðý ümidiyle kurulan meclis, tam tersine bölücü bir meclis olmuþtu. Ýki seçenek vardý: Ya parçalanmaya seyirci kalmak ama meþrutiyetten taviz vermemek ya da meþrutiyeti askýya almak ama ülkeyi parçalanmaktan kurtarmak. Abdülhamid ikincisini seçti ki, ayný durumda devlet refleksi zaten baþkasýný yapmasýna müsaade etmezdi.

3. Milleti cahil býraktý: Bilinenin aksine, Osmanlý tarihinin en canlý eðitim hamlesi, Abdülhamid dönemine rastlar. Sevan Niþanyan'ýn hesaplamalarýna göre Türkiye, Abdülhamid dönemiyle kýyaslanabilecek bir okullaþma düzeyine yeniden ancak 1950'li yýllarda ulaþabilmiþtir. Mesela 1895'te TC sýnýrlarýna tekabül eden bölgede bine yakýn (835) ortaokul ve lise bulunuyorken 1923'te bu sayý 95'e düþmüþtür. 1895'teki yüz bine yakýn öðrenci sayýsý (97.837), 1950-51 sezonunda aþaðý yukarý ayný seviyede seyretmektedir (90.356). Öncesiyle kýyasladýðýmýzda Abdülhamid dönemindeki eðitim patlamasý daha görünür hale gelir. Tahta geçtiði yýl 250 olan rüþdiye sayýsý 1909'da 900'e, 6 olan idadi sayýsý 109'a çýkmýþtýr. 1877'de Ýstanbul'da sadece 200 tane modern ilkokul varken 1905'te 9 bine çýkmýþtý. Her yýl ortalama 400 ilkokul açýlmýþtýr ki, bu, Cumhuriyet döneminde bile kýrýlamamýþ bir rekordur.  

4. Denizciliðe düþmandý: Abdülaziz döneminde dünyanýn 3. büyük deniz gücü olmuþtuk ama bu donanmanýn sadece yýllýk boya parasý bile Denizcilik Bakanlýðý'nýn bütçesini aþýyordu! Abdülhamid "karacý" idi, kabul. Ama Atatürk de, Ýnönü de karacý idi. Demek ki, Türkiye'nin etrafý denizlerle çevrili bile olsa böylesine büyük bir deniz gücünü besleyebilecek ekonomik altyapýsý mevcut deðildi. Savaþ gemisi alýp yeniden dýþarýya baðýmlý kalmaktansa Abdülhamid tercihini kara ve demiryollarýndan yana kullandý. Ýttihatçýlar da, Atatürk de, Ýnönü de demiryoluna öncelik vermediler mi?

5. Keyfî sansür uyguladý: Sansürün elbette savunulacak tarafý yok. Ancak PKK ile mücadele döneminde basýnýn nasýl aðýr bir sansür altýnda çalýþtýðýný unutmadýk. Sansür vardý, evet. Fakat siyasi konulara girilmemesi ayný zamanda edebiyatýmýzýn görkemli eserlerinin ortaya çýkmasý gibi hayýrlý bir sonuç da vermemiþ midir? Hem Takrir-i Sükûn döneminde uygulanan "cellat sansürü"yle hiç mi hiç kýyaslanamaz Abdülhamid'inki.

6. Hafiye teþkilatý zararlýydý: Hafiye teþkilatýnýn topluma nefes aldýrmadýðýný iddia edenler, aksi halde ne yapýlmasý gerektiðini de söylemelidirler. Meydaný Ýngiliz, Rus, Fransýz ajanlarýna mý býrakmalýydý? Hafiyesiz, ajansýz, casussuz bir devlet olur mu? Unutmayalým ki, Fransa'nýn Ýstanbul büyükelçisi, Abdülhamid'in tahta geçtiði yýl sokaklarda Fransýz Kralý'nýn posterlerinin Ermeni hamallarý tarafýndan satýldýðýný yazýyordu. Devlet Londra, Paris ve Petersburg'dan yönetiliyor, "Hasta Adam"ýn kimin kucaðýnda öleceði tartýþýlýyordu. Abdülhamid, iktidarýn dizginlerine asýlabilmek için hafiye teþkilatýný kurmak zorundaydý. Elbette suistimaller olmuþtur ama yakýnlarýndan biliyoruz ki, Sultan her jurnali okuyor ama mutlaka yazanýn adam olma niteliðine göre deðerlendirmeye tabi tutuyordu.

7. Despottu: 'Ýstibdad' kelimesini 'despotizm' diye çevirmek yanlýþtýr. Hele totalitarizm hiç deðil. Kaldý ki, Ýslam siyaset düþüncesinde "istibdâd" meþru yönetim þekillerindendi. Mesela Ýbn Haldun 'istibdâd'ý tek adam yönetimi, yani otokrasi anlamýnda kullanýr ve meþru yönetim þekillerinden biri kabul eder. Kaldý ki, önüne gelen idam cezalarýný sürekli affeden birinin istibdâdýn yetkilerini hangi yönde kullandýðýný da pekala görmüþ oluyoruz.  

8. 31 Mart'ý tertiplemiþti: 31 Mart isyanýnda en ufak bir katkýsýnýn olmadýðý kesin olarak ortaya çýktýðý halde asýrlýk Ýttihatçý propagandanýn etkisi hâlâ sürüyor. Ýsyaný araþtýrma komisyonu baþkaný Yusuf Kemal [Tengirþenk], 31 Mart'ýn Abdülhamid'in eseri olmayýp Ýttihatçýlara karþý yabancý casus þebekeleri ile mürtecilerin teþebbüsleri olduðunu yazmýþtýr. Rýza Tevfik ise mahkemede þunlarý söylemiþtir: 31 Mart uydurma ihtilali hazýrlandýðý zaman ben Talat Bey'e beyhude yere kardeþ kaný dökülmesinin büyük bir cinayet olduðunu anlattým. Aldýðým cevap þu oldu: "Ne yapalým, Cemiyetin paraya ihtiyacý var, bunu da ancak Yýldýz Sarayý'nýn hazinesi karþýlayabilir."

9. Hamidiye Alaylarý gereksizdi: Hamidiye Alaylarý þunlara yaramýþtý: 1. Askerlik yapmayan Kürtlerle kolluk kuvveti eksikliði giderildi. 2. Rus istilasýna karþý caydýrýcý oldu. 3. Kürtler ve konar göçerlerin dýþ güçlerce kullanýlmasýna engel oldu. 4. Aþiretlerin yerleþik hayata geçmelerini hýzlandýrdý. 5. Çocuklar Ýstanbul'daki Aþiret Mektebi'nde eðitilerek Osmanlýlýk bilinci edindiler. 6. Aþiret kavgalarýnýn önüne geçildi. 7. Sükûnet saðlanýnca Doðu ve Güneydoðu Anadolu'nun imarýna çalýþýldý...

10. Korkaktý: Namýk Kemal'in oðlu Ali Ekrem Bey'in dediði gibi "Abdülhamid'in korkak olduðunu sananlar yanýlýrlar. Korkak olmak þöyle dursun, tam tersine cesurdu." Dolmabahçe Sarayý'ndaki bir bayramlaþma sýrasýnda deprem olmuþ ve tavana asýlý 1,5 tonluk bir avize yere düþmüþtü. O kargaþalýkta salonda kýlý kýpýrdamayan tek kiþi, Abdülhamid'di. Keza yaný baþýnda bomba patlarken bile metanetini yitirmemiþ, öðleden sonra elçilerle mutad görüþmelerini dahi aksatmamýþtý. Kýzý Ayþe Sultan'a söyledikleri karakterini iyi özetler: "Kalbimde yalnýz Allah korkusu vardýr. Bir hadise olmadan evvel onu önlemek için telaþ ederim. Ama tehlikenin içinde bunduðumu hissedersem icabýnda ateþe atýlmaktan bile çekinmem."

Ýçimden bir ses, "Kurtlarla Dans"ýn devamýný yazmam gerektiðini söylüyor.

m.armagan@zaman.com.tr

Zaman-Pazar

15/2/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

AKP'yi tasfiye etmek isteyenler kim?

4/2/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Dikkat! Kanadoðlu geliyor

Alper Görmüþ/Taraf

Bekliyoruz: “Darbe giriþimi suç deðildir”de Kanadoðlu formülü?

Giderek kuvvetlenen þöyle bir sezgim var: Darbe Günlükleri’nde açýða çýkan darbe giriþimlerinin yargýlanmasý ihtimaline karþý kurulmaya çalýþýlan “darbe giriþiminde bulunmak suç deðildir” tahkimatý, þimdi “darbe çaðrýsý”ný da içerecek biçimde geniþletiliyor. Ergenekon soruþturmasýný ve davasýný “hal’etmek” isteyen çevrelerin giderek en güçlü vurguyu “itibarlý insanlarýn silahlý-külahlýlarla ne ilgisi ola”ya yapmalarýný da bu fasýldan görüyorum.

Ne zamandýr bu konuya dikkat çekmeye niyetleniyor, araya giren “hard” Ergenekon geliþmeleri nedeniyle bir türlü bu niyetimi gerçekleþtiremiyordum. Fakat önceki hafta Prof. Mümtaz Soysal’ý televizyonda izleyip bu çerçevedeki sözlerini dinleyince, “darbe giriþimi suç deðil” tahkimatýnýn da “hard” Ergenekon geliþmeleri kadar önemli olduðuna karar verdim.

Biliyorsunuz, Mümtaz Soysal “Anayasa’ya Giriþ” adlý olaðanüstü eserin sahibi olan bir Anayasa hukukçusu. Fakat 2002’den bu yana Türk Silahlý Kuvvetleri’ni göreve davet eden çok sayýda “Anayasa’dan Çýkýþ” makalesi yazdý.

Soysal, bunlarýn ilkini 2003’ün ekim ayýna altý ay kala yazmýþ, “Nasýl yani, 29 Ekim’i bunlarýn iktidarý altýnda mý kutlayacaðýz, olur mu öyle þey, vakit çok azaldý, hadi!” mealinde, ama bu açýklýkta bir þeyler kaleme almýþtý.

2004’te, Türkiye’de “Sarýkýz” darbe giriþiminin fýrýna sürüldüðü günlerde, Kýbrýs Cumhurbaþkaný Rauf Denktaþ’ýn danýþmaný olarak New York’taki “Kýbrýs Toplumlararasý Görüþmeler”e katýlýyordu. Onunla ayný otelde kalan iki Radikal yazarýna (Ýsmet Berkan, Murat Yetkin) “Bekleyin, ordu bu gece muhtýra veriyor” dediðini biliyoruz; ikisi de defalarca yazdý bunu.

Geldik 2005’e... Soysal’ýn 9 mart tarihli yazýsýnýn baþlýðý þöyleydi: “Ordu istemezse olmaz...” Hoca, esprili yazýsýnda önce Ordulular istemezse Karadeniz Otoyolu’nun açýlamayacaðýný söylüyor, ardýndan da lafý þehir “Ordu”dan bildiðimiz “Ordu”ya getiriyor ve Kýbrýs’ta konuþulan çözüm gerçekleþirse Ordu’nun sessiz kalamayacaðýný savunuyordu. (Tövbe tövbe, insanýn aklýna neler geliyor; 9 Mart, akim kalmýþ “solcu ordu darbesi”nin yýldönümü deðil miydi? Bir “tövbe” daha: Soysal’ýn yazýsýndan 10 gün kadar önce de Cumhuriyet baþyazýsý “Kemalistler, milliyetçiler, Milli Görüþçüler (ya da Radikal Ýslamcýlar), saðýn ve solun laik kesimleri”nden oluþan yeni “ulusalcý” ittifaký ilan ediyor, okurlarýna bir de “müjde” veriyordu: “Bu ilginç geliþme Türkiye Cumhuriyeti’nin güvenliðine duyarlý güçler tarafýndan da izlenmektedir...” Bu yazýnýn tarihi de tamý tamýna 28 Þubat 2005’ti... Gel de “tesadüfe bak” deme!)

Ýþte bu Mümtaz Hoca’yý önceki hafta Can Dündar’ýn “Neden” programýnda izledim. Laf dönüp dolaþýp 2003-2004 darbe giriþimlerine gelmiþti ki Hoca “Oturup konuþmuþ olabilirler” diye girdiði sözden, “bu bir suç deðildir” diyerek çýktý. Neticede komutanlar fiilen bir darbe yapmýþ deðillerdi.

Ayný þeyi bir baþka “aðýr top”un, Hüsamettin Cindoruk’un da savunduðu aklýma gelince iþin ciddiyetini anladým. Cindoruk da yine bir televizyon programýnda (üzerinden bir yýla yakýn bin süre geçmiþ olmalý), ortada bir fiil olmadýðý için (“mesela tanklar çýkartýlmýþ mý sokaða” diye sormuþtu lafýn burasýnda) suçun da oluþmadýðýný savunmuþtu.

Yani: Tanklar sokaða çýkana kadar ortada suç yok, dolayýsýyla darbecileri yargýlayamazsýnýz. Peki, ne zaman yargýlayabilirsiniz? Suç oluþtuðunda, yani tanklar sokaða çýktýðýnda, yani darbeden sonra... Yani: Darbecileri hiçbir þart altýnda yargýlayamazsýnýz. Mantýktaki muhteþemliði görüyor musunuz?

Bakmayýn ironik takýldýðýma, ben bu çýkýþlarý ciddiye almamýz gerektiði kanaatindeyim. Sabih Kanadoðlu, meþhur “367” fantezisini ilk ortaya attýðýnda hepimiz gülüp geçmemiþ miydik? Ben önümüzdeki dönemde “darbe giriþimi”nin suç teþkil etmeyeceðini va’zeden bazý hukuk yorumlarýnýn zorunlu olarak piyasaya sürüleceðine ve bunun en büyük adayýnýn da Sabih Kanadoðlu olacaðýna inanýyorum.

Zorunluluk nereden kaynaklanýyor?

Son olarak birkaç cümleyle bu “zorunluluk”un nereden kaynaklandýðýný izah etmeye çalýþacaðým...

Geçen hafta kaleme aldýðým bir yazýda (“Darbe Günlükleri ve davasý: N’olmak ihtimali var?”) özellikle 10. Ergenekon dalgasýndan sonra iyice öne çýkan bir yaklaþýmdan söz etmiþtim. Kabaca, “darbeye zemin hazýrlayanlar varsa, darbecilerin de olmasý gerektiðini hatýrlatarak bütün bu dalgalarýn 2003 ve 2004’teki darbe giriþimlerinin sorgulanmasýna varmasý gerektiðini savunan” bir yaklaþýmdý bu.

Geçenlerde Radikal genel yayýn yönetmeni Ýsmet Berkan da açýkça “darbe çaðrýsý” yapmanýn suç olup olmadýðý sorusuna vereceðimiz cevaba göre Ýlhan Selçuk vb. kiþilerin ceza alýp almayacaklarýnýn belirleneceðini yazdý.

“Tanklarý sokaða salmasalar” da darbe planlayan komutanlarýn; ya da eline hiç silah almamýþ olsalar da darbe çaðrýsý yapan bazý “itibarlý” kiþilerin suç iþlemiþ sayýlmalarý gerektiði görüþü aðýrlýk kazandýkça, “darbe giriþimi ya da çaðrýsý suç deðildir” lobisi sesini yükseltecektir.

Buna hazýrlýklý olalým, 367’de olduðu gibi hazýrlýksýz yakalanmayalým diyorum.

27/1/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Solcu olunca salak olmak da þart mýdýr?

Bundan on dört yýl kadar önce, o sýralar yorumculuk yaptýðým televizyon kanalýndaki haberci arkadaþlar, Uður Mumcu'nun katilini ortaya çýkardýlar! Arabaya bombayý koyan herifi...

Pardon, "iddia olunan" diyecekmiþiz bundan böyle... "Sözde Ermeni kýrýmý" gibi bir þey...

"Sözde katile" yakalanýrsa deli numarasý yapmasý öðretilmiþti, o da öyle yaptý.

O zamanýn baþsavcýsý, adamý içeri almadý, hayýr, tuttu bizim arkadaþlarý içeri aldý.

Emekli olunca da gitti, bizi hiç þaþýrtmayan bir þey yaptý, MHP'ye üye oldu. Fakat oraya da nizam ve intizam vermeye kalkýnca, fazla barýnamadý partide...

Konu da kapandý. "Sözde katile" ne oldu, öðrenemedik. Umarým geçici bir süre içeri alýnan arkadaþlar o günleri anlatýrlar da hem biz ayrýntýlarý hatýrlarýz, hem de halk öðrenir.

Uður Mumcu, ölümünün on altýncý yýldönümünde törenlerle anýlýyor.

On altý yýldýr birçok ahmak da Uður Mumcu'nun "Atatürkçü olduðu için öldürüldüðünü" sanýyor!

Çünkü katilleri, cinayetin toplumda böyle algýlanmasýný istemiþlerdi... Yazýya oturunca papaðan gibi "Emeç, Üçok,
Cömert, Hablemitoðlu, Kýþlalý, Mumcu" isimlerini ardarda sýralamayý marifet sanan birçok basýn ahmaðý da buna farkýnda olmadan pek güzel çanak tuttu...

Uður Mumcu, "kontrgerillayý deþifre etmeye çok yaklaþtýðý" için öldürüldü. Özellikle örgütün uyuþturucu ve silah trafiði üzerinde duruyor, mafya baðlantýlarýný inceliyordu. 12 Eylül ortamýný yaratmak için kurulmuþ tezgâhlarda örgütün "öncü parmaðýný" ortaya çýkarmak üzereydi.

Yani bugünkü "Ergenekon var mý yok mu" tartýþmasýný daha o zamanlar "aþmýþtý", bu da onun sonunu getirdi, alçakça katledildi.

Pardon yahu, "iddia olunan Ergenekon örgütü" diyecektik.

Törenlerle anýlýyor. "Atam, izindeyiz" muhabbeti gibi "Mumcu, izindeyiz" nutuklarý atýlýyor.

Sonra da dönüp Ergenekon soruþturmasý sulandýrýlmaya, saptýrýlmaya, küçümsenmeye çalýþýlýyor.

Hükümete duyduklarý nefret gözlerini öyle bir karartmýþ ki, utanç verici saçmalýklar ve aymazlýklar sergiliyorlar.

Patronlarý ve yöneticileri tarafýndan hangi çýkar kavgasýnda kullanýldýklarýný da ya görmezden geliyorlar ya da göremeyecek kadar zavallý bunlar.

Atýp tutuyorlar: Yiðidim aslaným, sana söz veriyoruz, yemin ediyoruz, gerekirse gittiðin yolda biz de öleceðiz ama dönmeyeceðiz!

Sonra da hükümete, savcýlara, polislere "giydirmece" ... Atatürkçüler baský altýndaymýþ.

Uður Mumcu'yu, Atatürkçülük maskesini senin gibilere pek güzel yutturanlar öldürdüler, bre salak!

Pardon, "öyle olduðu iddia olunuyor" diyelim de baþýmýza dert almayalým.

Faþistlerle ittifak yapmanýn ayýbý da solcu bozuntularýna yetsin.

Engin ARDIÇ    SABAH

25/1/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Mumcu Suikastý'nýn perde arkasýyla yüzleþmeye cesaretiniz var mý?

Tamer Korkmaz / Yeni Þafak

Mumcu Suikastý'nýn perde arkasýyla yüzleþmeye cesaretiniz var mý?

Dün Uður Mumcu'nun katlediliþinin on altýncý yýldönümüydü. Cumhuriyet gazetesi, tetiði çektirenlerin hala kayýp olduðuna dikkat çekiyordu.

Uður Mumcu Cinayeti, baþýndan beri defalarca “Ýslamcýlar”ýn üzerine yýkýlmýþ; bu süreçte tam sekiz defa “katiller bulunmuþ”tu!

Bir baþka deyiþle, suikastýn perde arkasý sekiz defa “aydýnlatýlmak” suretiyle karartýlmýþtý.

Cinayetin “dinciler”in üzerine yýkýlarak “izah” edilmesi gözbaðcýlýðýna Cumhuriyet de iþtirak etmiþti.

24 Ocak 1993'teki Mumcu Cinayeti, Statüko ve destekçileri tarafýndan ýsrarlý bir biçimde “dinci örgütlere” veya “Ýran baðlantýsý”na dayandýrýlmýþtý.

Mumcu'nun cenaze töreni de “muhafazakar kesim aleyhine” devasa bir gösteriye dönüþtürülmüþtü.

*

Bugün gelinen nokta çok farklýdýr:

Statükocularýn/laikçi-ulusalcý cephenin Mumcu Suikastý'nýn arka planý hakkýndaki yýllanmýþ tezleri çoktan çöpe gitmiþ durumdadýr.

Tam bu noktada sorulmasý gereken kritik soru þudur:

Cumhuriyet gazetesinin Mumcu Suikastý'nýn perde arkasý ile yüzleþmeye cesareti var mý?

Ýlhan Selçuk'un gazetesi, Ergenekon örgütünün sýký destekçisidir.

Ergenekon'un üzerine gidilmesinden müthiþ rahatsýzlýk duyuyorlar.

Mumcu Suikastý'nýn aydýnlatýlmasýna yarayabilecek bazý ciddi bilgiler ve geliþmelerin Ergenekon Soruþturmasý kapsamýnda gün ýþýðýna çýkmaya baþladýðýný hatýrlayalým.

Ergenekon iddianamesindeki bir belgede þöyle deniliyor:

“Uður Mumcu Kuzey Irak'a yollanan seri numaralarý silinmiþ 100 bin silahýn izini sürerken suikasta uðradý…”

O belgede, dönemin Jandarma Genel Komutaný Eþref Bitlis'in K.Irak'a gönderilen silahlar konusunun takipçisi olduðuna dair bilgilere de yer veriliyor ve Bitlis'in Mumcu'nun öldürülmesinden yirmi beþ gün sonra þehit düþtüðüne dikkat çekiliyor.

Ayrýca…

Ergenekon tutuklusu Ümit Oðuztan'ýn polisteki sorgusunda (2001) “Ergenekon örgütünün Kuzey Irak'taki Kürt yönetimine ve PKK'ya silah sevk ettiði, Mumcu'nun bundan haberdar olduðu ve bu yüzden öldürüldüðü” iddialarý yer alýyor.

*

Ergenekon Davasý her geçen gün boyutlanýyor.

Giderek yakýn geçmiþte Türkiye'yi sarsan kimi suikastlarýn –Mumcu Cinayeti dahil- aydýnlatýlmasýna yarayacak yeni geliþmelerin ortaya çýkabileceðini ve bu suikast dosyalarýnýn davaya eklenebileceðini öngörmek zor deðil.

Ergenekon'un medyadaki avukatlarýndan Cumhuriyet gazetesi Mumcu Suikastý'nýn arka planýnda Ergenekon örgütünün olduðu ispatlandýðý vakit ne yapacak, doðrusu çok merak ediyorum.

Cumhuriyet yönetimi, gazetelerinin bombalanmasý olayýnýn üzerine gitmemeye özen göstermiþ ve Danýþtay-Ergenekon baðlantýsýnýn netleþmesinden de memnun kalmamýþtý.

(Danýþtay Saldýrganý'nýn da ýsrarla “dinci katil” diye sunulduðunu ancak tetikçinin Ulusalcý/Ergenekoncu olduðunun ortaya çýktýðýný unutmayalým.)

*

Danýþtay Cinayeti ile Mumcu Suikastý'nýn akrabalýðý daha doðrusu her iki provokasyonun da “ayný gizli mekanizmanýn iþi” olduðu gerçeði “er ya da geç” ortaya çýkacaktýr.

25/1/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

Ertuðrul Özkök'e 28 Þubat hatýrlatmasý

16/1/2009 | Kategori: kose yazilari | Yorum (0) | Yorum Yaz | Kalýcý Baðlantý

<Önceki Yazýlar | Sonraki Yazýlar>